De Sterke Sietze van Okkehel  heeft meegedaan aan de Great River Race in London. Hier is het verslag van uit de pen van Michael Bouma.

Door Michael Bouma

Als je met een team al een paar jaar roeit en de meeste wedstrijden in Nederland minimaal een keer ge-roeid hebt, dan ga je kijken naar wedstrijden buiten Nederland. Eerst wordt het een weekendje Gent omdat dat nog prima te be-reiken is en het bier daar prima smaakt. Als dat bevalt dan kijk je verder en je hoort ook de verhalen van andere teams over mooie wed-strijden en tochten in het buiten-land. Een paar jaar terug hadden wij als team ons al eens gewaagd om de Vogalonga in Venetië te roeien. Een prachtige tocht door de lagune van Venetië. Daarna komt vanzelf de Great River Race in Londen op het programma. Een roeiwedstrijd dwars door Londen over de rivier de Thames van bijna 40 kilometer. Gelukkig roei je met het tij mee waardoor de snelheid over het water groter is dan wat wij normaal roeien.

Groot hart

Wouter was de grote organisator voor deze wedstrijd en de weken voor de race regelde hij al het vervoer en accommodatie voor het team met aanhang. De grote meute vertrok donderdag al met de auto en sloep om met de boot van Calais naar Dover te gaan. Een andere groep nam de trein door de tunnel naar Engeland en op vrijdag kwamen er nog twee roeiers met het vliegtuig naar Londen. We konden slapen vlakbij de finish van de race in de wijk Richmond. Dat betekende wel dat op vrijdag de sloep dwars door London gereden moest worden naar de start. Op zich trekt de grote Amerikaan van Gerrit dit prima maar om met een grote pick-up en een brede sloep dwars door het drukke verkeer van Londen te rijden vereist toch wel een groot hart. Zeker als je na een lange tocht door het centrum van Londen erachter komt dat je wel aan de start van de race staat maar dat de kraan waarmee de sloep in het water moet worden getild aan de andere kant van de Thames staat. Na een tocht van 6 uur lag dan eindelijk de sloep in het water en was de pick-up weer bij de finish.

Op de dag van de race vroeg op want we moesten op tijd bij de finish zijn om de bus te halen die ons naar de start zou brengen. Ook deze chauffeurs hadden er nog 5 kwartier voor nodig om ons bij de start te brengen. Wel een prachtige sightseeing tour door London.

Dubbeldekkers

Onze start was om 11:59 en 20 minuten voor de start lagen we ruim voor de start samen met nog 320 andere boten in het water te wachten om te starten. Door de enorme chaos van boten konden we pas een minuut later dan gepland starten maar 12:00 uur is dan ook een veel mooiere starttijd. Samen met nog een andere sloep ook uit Nederland waren we toch wel het grootste vaartuig dat meedeed (of zoals een Engelse roeier zei: “It’s a fuc-king ship”). Dan is het ook niet zo netjes om over andere bootjes heen te roeien om op tijd bij de start te komen.Met de Great River Race ben je verplicht om minimaal 1 passagier mee te nemen. Wij hadden echter drie passagiers en een reserver-oeier meegenomen. Gewoon, voor de zekerheid.Al tijdens de start was het flink aan het stromen en met een mooi tempo en een bovengemiddelde snelheid begonnen wij aan de race. Na bijna 7 kilometer roeien kom je bij de eerste en meest iconische brug. De Tower Bridge. Het is toch wel heel bijzonder om onder deze brug door te roeien terwijl de typi-sche Engelse dubbeldekkers en de zwarte taxi’s over de brug rijden. Omringd door al die grotere en kleine bootjes vergt het wat stu-ren om veilig onder de brug door te komen maar de eerste brug is een feit. Verder door het centrum van Londen passeren we vlot de toeristische hoogtepunten van Londen zoals de Big Ben (helaas in de steigers) en het reuzenrad de Londen Eye. Je komt werkelijk oren en ogen te kort om alles om je heen in je op te nemen.

Pink Floyd

Op elke brug die we passeerden stonden hordes mensen te klap-pen en te zwaaien. Sommigen ver-baasd wat al die kleine roeibootjes op de Thames aan het doen zijn. Inmiddels begonnen de snellere bootjes ons ook in te halen wat op sommige punten voor druk-te zorgde. Ook moesten we goed rekening houden met het overige verkeer op de rivier. Ik probeer-de zoveel mogelijk naar het mid-den te sturen om zoveel mogelijk stroom mee te krijgen maar dat werd niet altijd gewaardeerd door de ruim vertegenwoordigde wed-strijdleiding. Wel op tijd terugstu-ren om de juiste boog in de brug te halen wat niet altijd meeviel door de stroom en de bootjes om je heen.Inmiddels hadden we het centrum van London verlaten en roeiden we langs wat meer industrie. Even van de hoogtepunten na het cen-trum was hier het Battersea Power Station. Deze voormalige elektri-citeitscentrale kennen sommigen nog wel van de hoes van het Pink Floyd album ‘Animals’ waarbij een twaalf meter grote ballon in de vorm van een varken aan touwen tussen de schoorstenen van de centrale zweefde. Na ongeveer 20 kilometer roeien begon de Thames wat smaller te worden en werden de oevers groener. We begonnen de buitengebieden van Londen te bereiken. We haalden bootjes in en werden ingehaald door andere bootjes waarvan sommigen zich prachtig uitgedost hadden als in-dianen, ridders en nog veel meer.Het wisselen van roeiers begon-nen we ook aardig onder de knie te krijgen zodat diegene die er behoefte aan had even een pau-ze kon houden en rustig om zich heen kon kijken. Er kwam nog een boot langsvaren met een compleet orkest die ‘Why, Tell me Why’ van Anita Meyer speelde dat wij luidkeels meezongen. Na nog een stukje roeien kwamen wij door de wijk Richmond. Hier logeerde een aantal van ons gezelschap bij een oudere dame op een prachtig landgoed aan de Thames en als be-dankje gaven wij de ‘roeiersgroet’ toen we langsroeiden. Dat is alle riemen recht omhoog. Na nog een klein stukje verder roeien kwamen we aan het einde van de race en na een schot uit een musket waren we gefinisht. Het einde van een prachtige roeitocht op de Thames met heerlijk weer

De media heeft ook lucht gekregen van onze voorgenomen reis naar Venetie:

Artikel uit de harlinger courant:

Venetië dit weekend domein van Sterke Sietze

19 mei 2015 16:45 | 205 keer bekeken | Nieuws » Overig

Een deel van de roeiploeg Sterke Sietze, vlnr: Carlo Pieper, Jitze Baarsma, Peer Neeleman, Michael Bouma, Bas de Bruin en Gerrit van der Meij. Niet aanwezig: Doeke Odinga, Maarten Groot en Jacob Namminga. (Foto: HC- Ubbo Posthuma)

HARLINGEN – De roeiers van de ‘Sterke Sietze’ zijn nog maar net bekomen van de Harlingen-Terschellingrace, en komend weekend staat er al weer een bijzonder roei-evenement op de agenda. Negen roeiers van de Harlinger roeivereniging ‘Okke Hel’ gaan met de sloep ‘Sterke Sietze’ meedoen aan de Vogalonga, een roeispektakel in het Italiaanse Venetië.

Door Ubbo Posthuma

Dit roeispektakel is in 1974 begonnen als protesttocht tegen de oprukkende gemotoriseerde scheepvaart in Venetië, vertellen Peer Neeleman en Bas de Bruin uit Wijnaldum. “Dit is inmiddels uitgegroeid tot het grootste roeispektakel in Europa. Ruim 7000 roeiers in 1800 deelnemende vaartuigen variërend van eenpersoons kano’s tot statige twintigriems galeisloepen, leggen ruim dertig kilometer af rond en door Venetië. Met name in de kanalen van Venetië geeft dit een prachtig schouwspel.”

Vier jaar geleden werd al eens geopperd om hier aan mee te doen. Nu heeft men dan toch de knoop doorgehakt. Het is tevens goed voor de onderlinge teamgeest. Er wordt door de leden van Okke Hel minstens drie keer in de week getraind. Per jaar doen ze mee aan negen tot tien wedstrijden. “We hebben een keer eerder in het buitenland geroeid en dat was in Gent”, zegt Neeleman. “Maar Venetië is natuurlijk heel wat anders.”

Er gaat vrijdag een groepje met het vliegtuig en de anderen gaan donderdag per auto. Gerrit van der Meij, een van de roeiers is bereid gevonden de sloep naar Italië te vervoeren. Onderweg zal er één of twee keer overnacht worden. Op een camping nabij Venetië zal in tenten gebivakkeerd worden. Volgens Bas de Bruin wordt het een lange reis. Heen en terug ongeveer 3200 kilometer. “Maar we hebben er allemaal heel veel zin in.” Ieder jaar proberen de mannen aan een bijzondere race mee te doen. “Vorig jaar was dat in het Belgische Gent”, zegt Bas. “Volgend jaar misschien in London op de Thames. En ook roeien op de Wolga staat nog op ons verlanglijstje. Alles wordt uit eigen zak betaald. Mochten er sponsors zijn, heel graag.”

De HT 2015 zit er weer op. We hebben een heerlijk weekend gehad op Terschelling mede dankzij de goed zorgen en voorbereidingen van Astrid en Lia. De HT was niet de zwaarste die we geroeid hebben maar ook zeker niet de lichtste. De start was dit jaar in eerste instantie om 8:00 uur maar dankij een nieuwe slenk bij het schuitegat die dieper bleek te zijn dan aanvankelijk gedacht heeft men de start verlaat naar 08:50.

Wij starten in de 6e groep om 09:15 en hadden in ieder geval de stroom in het begin niet tegen. Of wij hem al mee hadden weet ik niet zeker. Het lukt ons dit siezoen maar niet om de snelheid in de Sietze te krijgen en dat is denk ik een combinatie van vele factoren. De Sterke Sietze heeft afgelopen winter zeer groot onderhoud gehad en wellicht is de vorm iets gewijzigd. Ook het slepen heeft ons niet echt voordeel opgeleverd. Toch weten we een goed tempo te houden tot aan het schuitengat mede dankzij de geweldige supporters op het volgschip en het strakke sturen van Lia. Bij het schuitegat gekomen schijnen de meeste sloepen een geel boeiotje te hebben gemist waardoor de nieuwe slenk gemist werd en men zo de ondiepte in stuurde. Er lagen al aardig wat sloepen vast en op deze manier haalden we de Bertha en El Flamingo II in die allebei gestrand waren. Ook wij hadden last van de ondiepte en het af en toe voelden we de Sterke Sietze over de grons schrapen. Het roer kwam soms zelfs omhoog. Het enige wat je dan nog kunt doen is het tempo hoog houden en doorroeien. Wel hebben we af en toe een rennende roeier een tik met een riem op de kont gegegeven maar met een gemeent "sorry" kwamen we er wel langs.

Eenmaal weer op diepte stroomde het nog behoorlijk tegen en Lia bleef strak langs de plaat sturen. Het oude gevoel kwam terug en in een flink tempo hebben we de laatste kilometers richting de haven geroeid. We zaten er flink door vlakbij de haven maar een enorm spreekkoor onder leiding van Kita op het havenhoofd gaf ons weer vleugels (en kippevel) en alles gevend bereikten we de finish op Terschelling. Eindelijk genieten van een fijn weekend. De uitslag was niet geweldig maar de sfeer was weer goed.

Foto's van Miranda Westerhof en Fotograferen en Filmen Sloeproeien

HT 2014

Als je begint met sloeproeien dan is een van de eerste doelen "de HT roeien". Als je daarna in de feesttent op Terschelling bij de prijsuitreiking bent en je proeft de sfeer en ziet de blijdschap van de mensen die op het podium terecht komen om een prijs te halen dan denk je "dat wil ik ook". In 2011 was het ons gelukt om in een loodzware HT naar de 15e plaats te roeien en mochten wij op het podium staan. De euforie die je dan voelt is echt geweldig. in 2012 haalden we slechts de 20e plaats en tot ieders teleurstelling ging de HT van 2013 niet door. Dit jaar konden we het eindelijk weer proberen om het podium te halen en we hebben flink getrained. Drie keer in de week tussen de anderhalf en twee uur roeien en twee weken terug hebben we nog 45 Km geroeid van Grou terug naar harlingen om maar kilometers in de armen te krijgen. En dan begint de spanning die bij de HT hoort. Dagen van tevoren volg je het weerbericht om te zien of de HT wel door gaat en wat voor weer het wordt. Gelukkig leken de berichten prima en de vrijdag van de HT was er mooi weer voorspelt met heel weinig wind. Eigenlijk hoopten wij als team op iets meer wind want wij moeten het meer van kracht hebben dan van snelheid. Vlak voor de start komt Ron pijnlijk in aanraking met een dukdalf maar met een dokter aan boord is dat gelukkig weer snel opgelost.

De eerste start dit jaar was om 10:30 en als langzame sloep zaten wij in de vijfde start. Onder andere samen met de Bartix en El Flamingo II wachten we op het startschot om 10:50 en na de knal brengen we de Sterke Sietze in een paar slagen op kruissnelheid. Meestal is het bij de start een chaos van sloepen die een gunstige positie in het veld willen bereiken en ook dit jaar is het niet anders. We weten zonder problemen de havenmond te bereiken waar ik met een grimas mijn uitzwaaiende vader begroet. We willen niet te gek van start en met slagtempo 30 roeien we langs de pollendam. De vroege starters hebben het eerste uur nog stroom tegen maar toch komt het einde van de pollendam al snel in zicht. De strijd met de Bartix en El Flamingo II is begonnen en we wisselen een paar keer met elkaar van koppositie. Ineens krijgt de Bartix het op haar heupen en zij roeien snel bij ons weg maar het devies is "eigen race roeien" en we houden het tempo constant. Onze volgboot is nu vlakbij gekomen en wij worden luidkeels aangemoedigd door onze fans. Het geeft toch altijd een emotioneel moment als je zo wordt aangemoedigd. Alleen Lia mag echter zwaaien en zonder een tel te missen worden onze fans terug gegroet.

De zon zorgt ervoor dat je veel zweet en goed drinken is dus belangrijk. Toch wil je niet te lang drinken omdat dan de snelheid uit de sloep gaat. Als we echter na de blauwe slenk het pannengat inroeien begin ik in mijn spieren te merken dat ik meer vocht nodig heb en ik vraag een extra drinkbeurt aan. In het pannengat lijkt er een soort knop om te gaan en ineens begint het harder te waaien. Ook de golven nemen toe en het roeien wordt beduidend zwaarder maar we houden stug slagtempo 30 aan. We wisselen nog een paar keer positie met de El Flamingo en ineens zie ik de Bartix ruim 30 meter achter ons roeien. Nooit gemerkt dat we ze ingehaald hebben. Waarschijnlijk zijn zij toch iets te snel van stapel gegaan. Onze stuur Lia houdt een strakke route aan en profiterend van de stroom die we nu mee hebben richting de Noordzee roeien we de Vlieree op. Heel veel sloepen zitten nu ver in het zuiden en het veld is totaal uitgewaaierd. Als ons volgschip het veld oversteekt om naar de Meep te varen worden we ineens van twee kanten toegejuicht. Dit geeft echt een boost en je ziet de ruggen zich rechten. We laten de volgschepen achter en gaan nu op weg naar de nieuwe doorgang achter het schuitengat. Hier moeten we een kleine zandplaat oversteken maar we raken amper de grond. Het feit dat we nu eindelijk richting Terschelling roeien geeft een extra impuls en het tempo gaat nu van 30 naar 32 slagen per minuut.

We hebben nu wel stroom en wind tegen maar Lia stuurt strak langs de zandbank van het schuitengat waardoor we minimaal last hebben van de stroom. We zijn nog steeds in strijd met El Flamingo II en ook onze eeuwige concurent "de Wetter Fretter" zit nu vlak achter ons. Niet genoeg drinken begint mij nu echt op te breken en ik krijg drie keer achter elkaar kramp in mijn buikspieren. Niet echt lekker en ik raak een paar keer uit slag. Met een laatste oerkreet weet ik er doorheen te komen en weer in slag te komen. We weten het hogere tempo goed vast te houden en ineens zien we de El Flamingo het schuitengat schuin oversteken richting het strand. Niet een verstandige beslissing want nu hebben ze veel meer stroom tegen en ze finishen uiteindelijk 5 minuten later. Op het moment dat wij de Visioen in wil halen die tegelijk met ons gestart is komt er een volgschip uit de Slenk waarvoor de Visioen uitwijkt en wij bovenop hun sloep knallen. We liggen helemaal stil en moeten onze sloep weer op gang zien te brengen. De "Wetter Fretter" die eerst op 50 meter zat zit nu ineens op 20 meter achter ons en zij zien hun kans schoon en proberen ons in te halen.

Weer brengen we het tempo naar 32 slagen en letterlijk met onze laatste krachten weten we hun de laatste kilometer tot de finish voor te blijven. Het feit dat we door een dame met Hond anaf de zandplaat worden aangemoedigd helpt hierbij zeker. Kotsend en jankend komen we over de finish in een tijd van 4:19. En nu is het bijkomen en wachten op de uitslag op zaterdag avond in de feesttent. Als we horen dat de snelste sloep ruim drie uur heeft geroeid komt het besef dat de race mischien wel zwaarder was dan iedereen in eerste instantie dacht. We horen dat de "Wetter Fretter" 11e is geworden en we beginnen wat hoop te krijgen. Er gaan nog een paar plaatsen voorbij en dan klinkt het "Sterke Sietze" 8e! We beginnen te juichen en met een grote grijns lopen we richting podium. We zijn dolblij en de rest van de avond is het feestvieren.